Pošto je Kovilj (postojali su Gornji i Donji) osnovan kao šanac, odbrambena fortifikacija u austrijskoj Vojnoj granici, prezime Bikicki smo pronašli još u to daleko vreme, u Šajkašu 1853, a poslednji put 1867. Interesantno, jer se i prezime Bikić javlja još ranije – u Šajkašu 1749, u Čeneju 1801, u Turiji 1806, a u Žablju kasnije, 1883.
Dušan Popović beleži mesto Bikić u Bačkoj, u tzv. Bodroškoj županiji, kao stari lokalitet poznat još 1340. godine. Za turske vladavine pripadao je bajskoj nahiji i 1580. imao je već 47 srpskih domova. Oko 1598. godine najveći broj Srba iselio se odavde u Ostrogon, u Mađarskoj, koji je bio pustara sve do 1700. godine.
Posle Velike seobe, oko 1727, ovde su zapisane 23 poreske glave. Na ovo naselje kao srpsko – piše Popović – podseća prezime Bikicki. Još 1782. godine bilo je u Sivcu pet porodica sa ovim prezimenom. U Sivac se krajem 18. veka naselilo više od sto porodica Nemaca protestanata. Moguće da su se tada Bikicki iselili u Kovilj.
Bez detaljnijih uvida u austrijske i mađarske popise stanovništva, vojnih obveznika ili poreske popise, ne možemo da kažemo da li su Bikicki stara srpska porodica nastanjena i pre Velike seobe ili se samo docnije, iz egzodusa pred Tatarima, vratila u Ostrogon.
Zna se, međutim, da je Gornji Kovilj, kao šanac, utvrda, prvobitno naseljavan Srbima iz okoline Subotice. Bilo kako bilo, kao stariji doseljenici u Bikić, Bikicki su u njemu evidentno imali drugo prezime, a potonje su dobili po ovom toponimu, kada su iz ovog mesta prešli u drugo.
