Pobednička predstava JDP-a, kojom su 29. Borini pozorišni dani i otvoreni, dobila je prosečnu ocenu publike 4.79 (od maksimalno 5), a pokrovitelj nagrade je, kao i prethodnih pet godina, British American Tobačo (BAT), koji je i generalni pokrovitelj manifestacije.
“Tako je moralo biti” je, prema navodima reditelja Savina, priča o procesu moralne degradacije u svetu koji je praktičan i u kojem je svaki dodir s novcem problematičan, a ljubav onemogućena. U maniru balkanskog fin de siecla oštro je oslikana činovnička nadmenost, lenjost i bonvivanske sklonosti, udvorirčko ponašanje, prostakluk bogatih, njihova primitivnost i grubost. Amoralnost je prikazana kao deo građanskog načina života – prevare, izdaje, spletke, preljube svakodnevica su građanskog urbanog Beograda, ali i cele kapitalističke Evrope koja se zahuktala u industrijalizaciji, razarajući patrijahalne modele.
Savin je o toj drami naveo i da je veliki izazov za savremenu režiju da se pokaže da su Nušić dramatičar i Nušić komediograf zapravo isti čovek.
Tročlani žiri, koji su činili kulturni radnici iz Vranja: Zoran Dimić (profesor Filozofskog fakulteta u Nišu), Danijela Đorđević (direktorka Biblioteke Borisav Stanković u Vranju) i Bojan Jovanović (glumac i umetnički rukovodilac Pozorišta Bora Stanković), jednoglasno je odlučio da nagradu za najbolje glumačko ostvarenje, koju poklanja Komercijalna banka, dodeli Aniti Mančić.
Prema navodima žirija, Anita Mančić je uspela da lik iz Nušićeve drame razvije u svoj njegovoj kompleksnosti, čineći tako neposredno jasnom tragediju žene koja se u kontekstu snažne patrijahalne sredine bori za ostvarenje svoje slobode i dostojanstva.
Festival je ove godine obeležen programskim i organizacionim zaokretom u odnosu na dosadašnja izdanja. Završen je 26. oktobra predstavom “Prljave ruke” vranjskog Pozorišta “Bora Stanković” prema tekstu Žan Pol Sartra, u režiji Miloša Jagodića, a publika je proteklih dana imala priliku da vidi u glavnom programu šest predstava koje su se “umetničkim dometima istakle u ovogodišnjoj domaćoj pozorišnoj produkciji” – prema oceni Umetničkog saveta koji su činili teatrolozi i kritičari Ivan Medenica, Ksenija Radulović i Željko Hubač.
Šestodnevni program bio je u znaku devize “Manje, a više”, a festival je prvi put imao i bogat prateći program i pritom nije koštao poreske obveznike ni dinara, jer je celokupan budžet obezbeđen od sponzora i donatora.
Predstave i prateći program je, prema proceni organizatora, gledalo više od 2.000 građana, kao i mnogobrojni novinari i gosti. Svake večeri sala pozorišta u Vranju bila je prepuna, uključujući i sva pomoćna sedišta.
Prema preliminarnim podacima organizatora, prihod od prodaje ulaznica je deset puta veći u odnosu na prošlogodišnje izdanje Borinih dana, koje je trajalo pritom pet dana duže.
Prema rečima direktora Pozorišta “Bora Stanković” Nebojše Cvetkovića, ovogodišnje izdanje festivala, kao rezultat koncepcijskog i organizacionog zaokreta u odnosu na prethodna, predstavlja početak vraćanja starog sjaja jednoj od najznačajnijih pozorišnih manifestacija u Srbiji.
Pozorište “Bora Stanković”, nazvano imenom velikana srpskog realizma, jedno je od najstarijih srpskih pozorišta, u kojem je prva predstava postavljena daleke 1896. godine.
