Dragoslav Vasiljević Figa pripada krugu srpskih slikara i pedagoga čiji je rad ostavio trag u više sredina, naročito u periodu nakon Prvog svetskog rata. Kao umetnik, Figa je bio ključni inicijator kulturnog života centralne Srbije, gde se svakog januara obeležava njegov podvig.
Rođen je 14. januara 1895. godine u Kragujevcu. Njegov razvojni put započeo je 1911. u Umetničko-zanatskoj školi u Beogradu, a nastavljen je kroz ratna iskušenja 1916. godine na Krfu i u Africi. U Bizerti nastaju njegovi prvi zapaženi portreti i pejzaži. Po povratku u zemlju 1919. godine diplomira i priređuje samostalne izložbe u Prištini i Skoplju, pretežno sa kosmetskim motivima. Od 1921. godine živi i radi u Kruševcu kao gimnazijski nastavnik, gde piše udžbenik „Kratka teorija crtanja“, svira violinu, diriguje i organizuje prve likovne izložbe.
Poseban istorijski značaj ima njegovo osnivanje prve pozorišne trupe u Kruševcu. Dana 26. decembra 1924. godine, u hotelu „Takovo“, izvedena je predstava „Knez Ivo od Semberije“. Čuveno Figino pozorište okupljalo je više od četrdeset članova i imalo raznovrstan repertoar, sa delima Nušića i Veselinovića. Trupa se ipak ugasila zbog izostanka materijalne podrške, uprkos apelima upućenim opštini i lokalnim bankama.
Vasiljević je preminuo 11. septembra 1929. godine. u Kruševcu, a njegov opus sa oko 200 sačuvanih slika, danas se najvećim delom čuva u Umetničkoj galeriji Kruševac.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Pored slikarskog zaveštanja, Figa se nametnuo kao pokretačka snaga kulturnog života, umetnik koji je spojio glumu, režiju i muzičku pedagogiju. Iza sebe je ostavio generacije učenika koje je zarazio magijom scene, među njima i Borisava Mihajlovića, čime je postavio temelje kasnijeg rada dramskih sekcija i Sokolskog društva. Njegova umetnička linija i snažna veza sa stvaralaštvom nastavile su da žive kroz njegovog unuka, proslavljenog kompozitora Zorana Simijanovića.
Piše: Stefan Bogdanović
