Senat SAD je 30. marta 1867. godine odobrio kupovinu ruske Aljaske za 7,2 miliona dolara.
Vrednost Aljaske pokazala se već 1897. godine kad je otkriveno zlato, a kasnije i bogata nalazišta mnogih ruda, pa, najzad, i nafte.
Ruska imperija je za dobijeni novac kupila železničku tehniku od Engleske.
Uzimajući u obzir inflaciju, cena u 2018. godini bi bila 129 miliona dolara ili 0,90 dolara po hektaru. Reakcije na kupovinu u Sjedinjenim Državama bile su uglavnom pozitivne, jer su mnogi verovali da će posedovanje Aljaske poslužiti kao baza za proširenje američke trgovine u Aziji.
Protivnici su tvrdili da su SAD stekle beskorisno zemljište. Skoro svi ruski doseljenici napustili su Aljasku nakon kupovine; Aljaska je ostala slabo naseljena sve dok nije počela zlatna groznica u Klondajku 1896. godine
Barona Eduarda Stekla, ruskog ambasadora u Vašingtonu, koji je posredovao u prodaji Aljaske, mnogi u otadžbini proglasili su za izdajnika. Visoko društvo Steklu nije oprostilo „izdaju“, tako da je godinu dana kasnije bio prinuđen da podnese ostavku.
Car Aleksandar zahvalio se, ipak, Steklu jednokratnom premijom od 25.000 rubalja i redovnom godišnjom penzijom od 6.000 rubalja. Osim toga, Steklu je ostao i novac od mita kojim je potkupljivao američke kongresmene.
On je ostatak života proveo u Parizu.
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta vesti-online.com bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
