Najvoljeniji velikodostojnik Srpske pravoslavne crkve bio je patrijarh Pavle, koji je preminuo 15. novembra 2009. godine na VMA u Beogradu. Sahranjen je po vlastitoj želji u krugu manastira Rakovica, a njegov poslednji ispraćaj se pamti, po mnogima najvećoj pogrebnoj povorci kod nas, jer je bilo više od milion ljudi.
Pre nego što je ustoličen za 44. patrijarha Srpske pravoslavne crkve, on je bio episkop raško- prizrenske eparhije sa sedištem u carskom gradu Prizrenu i to pune 33. godine od 1957. godine. Među vernicima je upamćen kao veliki zaštitnik srpskog naroda, koji je doživljavao gotovo svakodnevni teror od strane albanskih separatista, zaštićenih od strane Tita, Kardelja, Dolanca i drugih srbomrzitelja iz tadašnjeg vrha komunističke vlasti.
Profesor u penziji iz Prizrena Zvonimir Stevanović, koji od progona iz rodnog grada 1999. godine živi u Novom Sadu, dao nam je zanimljivu fotografiju iz lične arhive, nastalu pre šest decenija u Prizrenskoj Bogosloviji.
-Na fotografiji su u prvom planu tadašnji vladika-raško prizrenski, a kasnije naš dobri patrijarh Pavle, zatim rektor Bogoslovije Metodije Muždeka, moj otac Trifun, a u pozadini i učenici bogoslovije. Vladika i sveštenici
fotografisani su u momentu dok lome slavski kolač na proslavi Svetog Save i to 1962. godine – kaže za Vesti Online profesor Stevanović. On je od najmlađih dana upoznao vladiku Pavla, a sa nama je podelio i delić sećanja na ovog po mnogima, još za života svetog čoveka.
-Patrijarh Pavle je u Prizren došao 1950. godine, gde je u to vreme bio profesor i vaspitač u Pravoslavnoj bogosloviji Sv. Kirila i Metodija. Sve vreme njegovog boravka u Prizrenu, moj pokojni otac Trifun bio je njegov đakon. U to vreme, moj otac je radio i kao ekonom i honorarni nastavnik crkvenog pojanja u Bogosloviji. Tada su predavali i generaciji u kojoj je bio i kasniji patrijarh SPC, gospodin Irinej – priča Stevanović i dodaje: – Vladika Pavle je bio Božiji blagoslov srpskom narodu u Prizrenu i okolini.
Taj sveti čovek je oplemenio, naučio skromnosti i trpeljivosti , ne samo mene, nego i sve nas koji smo imali čast da ga lično poznajemo. Poštovali su ga tada i ljudi drugih vera. Uprkos tome što su ga neki mrzitelji svega onog što je srpsko, vukli za bradu, čak i u centru Prizrenu. Na sudu, on ih nije krivično gonio, uz
blagu reč da će dragi Bog o svemu suditi. Još jedan veliki sveštenik Srpske pravoslavne crkve je na ovoj fotografiji – rektor Muždeka. Bio je kako kažu oni koju su ga znali, jedan od retkih koji je
napamet znao celo Sveto pismo.
Pogled redakcije portala Srspski Ugao
Godina 1957. zabeležena je kao početak Pavlovog arhijerejstva – za episkopa raško-prizrenskog izabran je 29. maja, a 22. septembra ga je, u Sabornoj crkvi Sv. Đorđa u Prizrenu hirotonisao tadašnji srpski patrijarh Vikentije.
Službovanje u Eparhiji raško-prizrenskoj u znatnoj meri je posvetio obnovi crkava i manastira i posebno obnovi monaškog života. Početkom decembra 1990. episkop Pavle je imenovan za 44. srpskog patrijarha, nasledivši na tronu Svetog Save patrijarha Germana.
Piše: Siniša Kostić
