U Crkvi Svetog Đorđa pod Goricom juče je, u prisustvu velikog broja sveštenstva, monaštva, rodbine i vernog naroda, služeno opelo monahinji Hristini (Rabrenović), koja se upokojila u Gospodu 15. maja 2026. godine.
Zaupokojena liturgija počela je u 9 časova, opelo je služeno u 14 časova, a sahrana je obavljena na podgoričkom groblju Čepurci u 15 časova. Skromna i požrtvovana sestra, koju su vernici Podgorice pamtili po neprekidnom radu, tihoj veri i služenju Crkvi, ispraćena je molitveno i dostojanstveno, u danima kada Crkva slavi Vaskrsenje Hristovo.
Monahinja Hristina, u svetu Rabrenović, rođena je 18. novembra 1974. godine u Bijelom Polju. Detinjstvo je provela u Tomaševu, gde je završila osnovnu školu, a potom se preselila u Podgoricu i završila srednju školu.
Poslednjih dvadeset godina života provela je na poslušanju u Crkvenoj opštini Podgorica – petnaest godina u Hramu Hristovog Vaskrsenja, a u poslednje vreme u Crkvi Svetog Đorđa pod Goricom. Uoči Božića 2025. godine mitropolit Joanikije primio ju je u monaški čin i dao joj ime Hristina, ime koje je, kako su istakli oni koji su je poznavali, najbolje opisivalo njen život posvećen Hristu i bližnjima.
Starešina hrama, protojerej Mirčeta Šljivančanin, istakao je u besedi da monahinja Hristina nije imala „crkvu kao drugu kuću“, već da joj je crkva bila prva kuća.
„Ona je prva dolazila u hram i poslednja odlazila, a često nije ni odlazila. Bog zna koliko dana i noći je provela u molitvi i radu, pazeći na svaki detalj“, rekao je otac Mirčeta, podsetivši da ju je blaženopočivši mitropolit Amfilohije zvao „đakonisa“.
Njena požrtvovanost, skromnost i ljubav prema svima ostavile su dubok trag među sveštenstvom, monaštvom i vernicima. Oni koji su je poznavali pamtiće je kao osobu tihog služenja, sabranosti i vere koja se nije pokazivala rečima, već delima.
Odlazak monahinje Hristine podsetio je vernike na pravi smisao monaškog i hrišćanskog života – tihu žrtvu, neprekidnu molitvu i služenje bez želje za priznanjem.
„Neka joj Gospod daruje Carstvo nebesko“, poručio je protojerej Mirčeta, a sa njim i svi koji su je molitveno ispratili.
Uspomena na monahinju Hristinu nastaviće da živi u podgoričkim hramovima kao primer iskrene vere, predanosti i smirenog služenja Crkvi i narodu.
Piše: Nina Stojanović
