U selu Vasta na Peloponezu u maloj crkvi Svete Teodore iz 12. veka, raste čak 17 velikih stabala direktno iz krova i zidova. Ova neobična bogomolja, koju vekovima posećuju hiljade hodočasnika, odoleva i vremenu i težini drveća koje bi, po svakoj logici, moralo da ugrozi građevinu.
Crkva Svete Teodore smatra se podignutom na mestu stradanja i groba svetice, a danas je poznata širom pravoslavnog sveta kao mesto gde se vera, predanje i priroda stapaju u jedinstven prizor.
Prema narodnom predanju, Sveta Teodora živela je u 11. veku. Kada je njen bolesni otac trebalo da pošalje sina u vojsku, ona se prerušila u muškarca i otišla umesto njega. Posle hrabre službe, lažno je optužena i osuđena na smrt.
Na samrti, sa samo 17 godina, izgovorila je reči koje su postale deo predanja: „Neka moje telo postane crkva, moja krv potok, a moja kosa šuma“. Ubrzo nakon njene smrti, iz crkve su izrasla stabla – po predanju, po jedno za svaku godinu njenog kratkog života.
Danas naučnici objašnjavaju da korenje drveća dopire do podzemne vode ispod crkve, ali ni takva objašnjenja ne umanjuju neobičnost i snagu ovog prizora. Crkva i dalje stoji, a potok koji protiče ispod nje vernici smatraju svetim.
Hiljade ljudi svake godine dolazi u Vastu tražeći mir, utehu, ozdravljenje i blagoslov. Mnogi hodočasnici govore o ispunjenim molitvama, dok drugi dolaze samo da vide građevinu koja, uprkos vremenu i prirodi, opstaje kao živi svedok predanja.
Ova jedinstvena crkva Svete Teodore ostaje jedno od najneobičnijih mesta pravoslavnog sveta. U vremenu kada se sve pokušava izmeriti i objasniti, mala bogomolja u Vasti podseća da vera i dalje može da nadahne, začudi i privuče ljude iz svih krajeva sveta.
Piše: Nina Stojanović
