Nijedna srpska pukovska zastava nije pala u neprijateljske ruke tokom balkanskih ratova i Prvog svetskog rata, jedinstven presedan u istoriji modernog ratovanja koji svedoči o nepokolebljivoj časti i požrtvovanosti srpske vojske.
Kralj Petar I Karađorđević svečano je uručio 51 pukovsku zastavu srpskim pukovima na Banjici 26. juna i 30. novembra 1911. godine.
Pod tim barjacima srpski vojnici borili su se u balkanskim ratovima i Velikom ratu od 1912. do 1918. godine, a nijednu zastavu neprijatelj nije zarobio. Čast vojnička i narodna ostala je netaknuta, branjena životima.
Danas se u depoima Vojnog muzeja u Beogradu čuva 47 tih svetinja. Tri su nestale u bitkama, verovatno uništene od strane zastavnika da ne padnu u tuđe ruke.
Četvrta, zastava slavnog Gvozdenog puka, Drugog pešadijskog puka „Knjaz Mihailo“ prvog poziva Moravske divizije, poslužila je kao pogrebni pokrov na sahrani kralja Petra I i ostaje zauvek uz njega.
Te svete barjake branili su životima „kosturi sa dušom u njima“, iznemogli, izgladneli vojnici i izmučeni srpski seljaci koji su, gonjeni jedino snagom vere i ljubavi prema otadžbini, sa rečju „Srbija“ na usnama probili Solunski front i vratili slobodu svome narodu.
Pogled redakcije portala Vesti Online
U vreme kada se istorija često prekraja, a nacionalna čast olako žrtvuje, priča o 51 pukovskoj zastavi podseća nas na suštinu srpskog ratnika – pre će dati život za barjak, nego dopustiti da padne u neprijateljske ruke. Ti izgladneli heroji sa Solunskog fronta nisu branili samo zemlju, branili su dostojanstvo naroda koji ne kleči. Od nas traže da zaboravljamo korene, a ove zastave u tišini Vojnog muzeja viču – Srbija se ne predaje! Neka nam budu večiti podsetnik da prava sloboda počinje od časti koju nam niko ne može oduzeti.
Piše: Stefan Stojanović
