Danas se navršava 130 godina od rođenja Nikole Cvejića, umetnika čije ime ostaje sinonim za vokalno savršenstvo i pedagoški autoritet. Rođen 23. januara 1896. godine u srcu Srema, u Ašanji, Cvejić je prešao put od studenta poljoprivrede i šumarstva do jednog od najznačajnijih operskih pevača evropske scene 20. veka.
Diplomirao je na Šumarskom fakultetu u Zagrebu 1924. godine, ali se umesto struci potpuno posvetio muzici. Svoje vokalno obrazovanje usavršavao je kod vrhunskih majstora u Ljubljani i Milanu. Karijeru je gradio u regionalnim centrima i češkom Brnu, da bi 1940. godine postao nosilac repertoara Beogradske opere, gde je nastupao pune dve decenije.
Sa impresivnim brojem od 1440 predstava i čak 87 uloga, Cvejić je bio fenomen. Zahvaljujući specifičnom rasponu i moći glasa, podjednako je vladao baritonskim i basovskim repertoarom. Ostvario je antologijske interpretacije Skarpije, Borisa i Figara, dok je na koncertnom podijumu bio vodeći tumač domaćih kompozitora. Njegov umetnički trag ostao je zabeležen na 21 gramofonskoj ploči za čuvene izdavače „Parlophone“ i „His Master’s Voice“.
Kao profesor na Muzičkoj akademiji u Beogradu, Cvejić je iškolovao generaciju istaknutih umetnika. Njegovi učenici, među kojima su Radmila Bakočević, Danica Mastilović i Olivera Miljaković, nastupali su na najvećim svetskim scenama poput Milanske skale i Metropolitena.
Njegovo ime i danas živi kroz Međunarodno takmičenje Nikola Cvejić u Rumi, koje svake godine okuplja mlade talente i čuva njegovu viziju o potpunoj posvećenosti vokalnoj umetnosti. Cvejić je preminuo 1987. godine u Novom Sadu, ostavivši za sobom neizbrisiv trag u našoj kulturi.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Na njegov 130. rođendan slavimo čoveka koji je proslavio našu operu širom sveta. Ostavio nam je u amanet čist i lep glas, ali i dokaz da se samo radom i istinom stiže do vrha. Njegovo ime i danas je putokaz svima koji žele da postanu veliki pevači.
Piše: Stefan Bogdanović
