U vremenima opšte vrednosne dezorijentacije, kada se relativizuju stubovi na kojima počiva naš nacionalni i duhovni identitet, svedoci smo jednog paradoksalnog i duboko zabrinjavajućeg fenomena. Neretko se, pod plaštom lažne demokratičnosti i površnog shvatanja slobode govora, oštrica javne kritike usmerava tamo gde bi moralo da vlada najdublje poštovanje – prema Tronu Svetoga Save i ličnosti Njegove Svetosti Patrijarha srpskog Porfirija.
Kao narod, skloni smo da lako podležemo emocijama i da u trenucima nerazumevanja zaboravimo na hijerarhiju vrednosti i duhovni poredak. Napadi na Patrijarha Srpske pravoslavne crkve nisu samo čin nepoštovanja prema jednom čoveku, to je udar na instituciju koja je očuvala srpsko biće kroz vekove ropstva, seoba i stradanja. Kada kritikujemo prvojerarha naše Crkve, moramo se zapitati sa kojih pozicija to činimo i koja je krajnja namera takvih istupa.
Očinski prekor kao lek, a ne uvreda
U akademskom i teološkom kontekstu, javno delovanje i reč jednog patrijarha ne mogu se meriti aršinima svetovne politike ili trivijalne retorike. Svaka izgovorena reč poglavara Crkve ima svoju težinu, svoj kontekst i, iznad svega, svoju pastirsku svrhu.
Izjednačavati oštru reč Njegove Svetosti sa uvredom predstavlja suštinsko nerazumevanje hrišćanske pedagogije.
Kada Patrijarh uputi težu reč, kada ukori ili upozori svoj narod, on to ne čini iz zlonamernosti, niti sa ciljem da bilo koga unizi ili povredi. To nije reč gneva, već reč duboke, očinske brige. Kao što otac u porodici ponekad mora uputiti strogu i tešku vaspitnu „grdnju“ svojoj deci da bi ih skrenuo sa stranputice, tako i naš Patrijarh, kao duhovni otac svih nas, koristi oštrinu kao lek, a ne kao oružje.
Ta reč je poziv na buđenje iz duhovnog dremeža, poziv na preispitivanje sopstvene savesti i podstrek da postanemo bolji ljudi, dostojni svojih predaka. Ona boli samo onoga ko u njoj ne prepoznaje ljubav, jer istinska ljubav prema bližnjem često zahteva suočavanje sa gorkom istinom.
Očuvanje duhovnog jedinstva
Napadajući Patrijarha Porfirija, Srbi nesvesno slabe sopstvenu nacionalnu koheziju u trenutku kada su nam jedinstvo i sabornost potrebniji nego ikad. Srpska pravoslavna crkva je ostala jedini integrativni faktor koji prevazilazi geografske i političke granice u kojima naš narod živi. Napad na poglavara Crkve je zato napad na samu kičmu našeg nacionalnog opstanka.
Dužnost je svakog intelektualca, ali i svakog verujućeg čoveka, da se odupre ovom talasu jeftinog populizma koji pokušava da degradira duhovni autoritet Patrijarha. Umesto što brzopleto sudimo o rečima koje možda na prvi pogled zvuče strogo, dužni smo da ih saslušamo sa smirenjem, razumevajući njihov dublji, spasonosni smisao.
Zato, čujte Srbi! Čuvajmo svoga Patrijarha, jer čuvajući njega i Tron Svetog Save, čuvamo sebe, svoju budućnost i svoje mesto u istoriji. Prihvatimo očinski prekor sa zahvalnošću, jer je on tu da nas popravi, ujedini i ukrepi na putu istine.
Piše: Spasoje Tomić
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta vesti-online.com bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
